Als je me een beetje kent, zul je begrijpen dat ik dit een tijdje terug nog niet zo had kunnen schrijven. Maar misschien ook niet. Want in theorie wist ik wel hoe het hoort. Of mensen me nu waarderen, loven, of afkraken: wie ik ben is daar niet afhankelijk van. Een verhaal dat ik al jaren vertel.

Next level: ‘Groeien doet pijn’
Het werd hoog tijd voor de volgende stap in vrijheid. Meestal leer je dit soort essentiële lessen op de momenten dat je zelf vastloopt. ‘Groeien doet pijn’ zei een goede vriendin toen we onder andere hierover spraken. En dat klopt maar al te goed. Je zou het kunnen vergelijken met een wijnrank. Dat is de manier waarop het in de Bijbel wordt uitgelegd. Als je meer vrucht wilt dragen, effectiever wilt zijn in het vervullen van je taken, zal er eerst gesnoeid moeten worden. Jezus vergelijkt zichzelf met de wijnstok. “Iedere rank aan mij die geen vrucht draagt snijdt hij weg, en iedere rank die wel vrucht draagt snoeit hij bij, opdat hij meer vruchten draagt.” Als je dit voorbeeld beter wilt begrijpen, moet je er maar eens op googelen.

Voldoen aan verwachtingen
Het patroon dat bij mij gesnoeid moest worden, was dat ik graag wilde voldoen aan verwachtingen. Die van anderen, maar ook die van mezelf. Misschien die laatste wel vooral.     Want het zou me toch op zijn minst moeten lukken om een goed scriptie te schrijven in de daarvoor gestelde tijd. Iedereen is tenslotte van me gewend dat ik alles op tijd afrond, dat ik studeer volgens de daarvoor geldende maatstaven. En bij anderen heb ik ook al de verwachting gewekt dat ik in het najaar weer tijd voor hun projecten zou hebben. En de competenties heb ik toch in huis? Ideeën voor al die projecten heb ik genoeg. 

Tijd als grens
Ideeën genoeg dus. Maar waarom wil ik die eigenlijk ten uitvoer brengen? Nou, dat was niet zo moeilijk: ik geloof in mijn ideeën. Maar dat die ideeën nooit in korte tijd gerealiseerd konden worden was ook wel duidelijk. Wat doe je dan? Tja, dat noemt men prioriteiten stellen. Maar ik weet niet hoe het jou vergaat, maar ‘dooddoener’ is bij mij het eerste woord dat opkomt wanneer ik het woord ‘prioriteiten’ hoor. Waarom eigenlijk?

Ik wil begrepen worden
Prioriteiten stellen betekent dat ik mensen teleur moet stellen. Dat ik niet meer voldoe aan hun verwachtingen. Verwachtingen die ik zelf misschien wel heb gewekt. Maar ja, als het niet kan, kan het niet. Zover was ik inmiddels al wel. En als je dan de moeilijke keus hebt gemaakt om iets af te zeggen of uit te stellen, dan hoop je op zijn minst op begrip. Ik wil dat de ander mijn keuzes begrijpt, aanmoedigt. Of dat nu om prioriteiten gaat of mijn woordkeuze. Dat begrepen willen worden hield me gevangen. Want het zorgde ervoor dat ik eerst uitgebreid mijn keuzes moest uitleggen. Tja, dat kost soms net zo veel tijd als het voldoen aan de bepaalde verwachting zelf. Gevolg: ik kwam er niet uit.

Hoe doet God dat eigenlijk?
Wijsheid van God had ik nodig. Hij kan mijn patronen doorbreken. Mensen kunnen daar een bijdrage aan leveren, maar Zijn woord gaf de doorslag. Ik vertelde aan God dat ik het zo moeilijk vind om niet alles te geven wat ik kan. En Hij gaf antwoord: “Wat dacht je van mij?” O ja, dat is waar ook. God heeft veel meer in zich dan Hij laat zien of voelen. God kan zoveel meer. Hij maakt zijn keuzes om niet alles te doen wat wij van Hem verwachten. Hoeft Hij zich te verantwoorden? Nee, want Hij is God.

Maar hé, als ik in Hem ben, hoef ik dat dus ook niet. Als ik mijn keuzes weloverwogen maak – voor zover dat lukt in overeenstemming met God – ben ik niet afhankelijk van het begrip van anderen voor die keuzes. Als Hij me maar snapt, is het prima. En dat doet Hij. Want God kent mij door en door, beter dan ik mijzelf ken. Dat blijkt maar weer.

Wat een vrijheid.

De tekst van dit nummer zegt genoeg.

Nu, wat is een betere manier om dat uit te zoeken, dan een poging wagen om het een weekje zonder te doen. Even een pauze. Dat daar reden toe is, zegt natuurlijk al genoeg. Want eigenlijk wist ik ook wel dat het niet gezond is om, zelfs als ik al op bed lig, toch voortdurend te checken of er iets nieuws is. Op zoek naar die ene prikkel waar ik enthousiast over in slaap kan vallen. Het maakte me onrustig. Tenminste… Het nam mijn onrust in ieder geval niet weg. Daar zijn betere methoden voor. (Neem de Bijbel bijvoorbeeld, Matteüs 11:28-30).

Ik probeer serieus om te gaan met sociale media. Ik zoek naar het nuttige en vind de tijd die ik erin steek geen verloren tijd. Netwerken is zinvol, en ik deel meestal de dingen die ik ook nuttig vind om te delen. Hoewel het niet een vraag is die ik stel bij het plaatsen van mijn tweets, is ‘Wat doet het met mijn status?’ toch een interessante vraag. Je wilt toch op z’n minst laten zien wie je bent, en wat je te zeggen hebt. Daar wees Harry van de Pol me op in een artikel op cv·nieuws (link). Je twijfels plaats je bijvoorbeeld minder snel. Ook Reinier Sonneveld wees op het thema status in zijn boekje Het goede leven, dat we behandelen bij onze Bijbelkring. En aangezien ik er toch al over dacht om een weekje zonder te doen, laten we het dan maar direct doen. Dan rekenen we wellicht direct af met twee ‘problemen’ tegelijk.

Maar wat zijn de resultaten?

Ontwenning
M’n vingers zijn gewend om op de snelkoppelingen naar Facebook en Twitter te klikken. Dat doe ik dan ook vrij veel. Zowel in Google Chrome als op mijn telefoon. Ik heb de snelkoppelingen dan ook direct verwijderd. Met als gevolg dat ik nu koppelingen aan wil klikken die veel minder boeiend zijn. Dat begin ik na een week af te leren.

Daarnaast kwam ik in de afgelopen week nog steeds het één en ander tegen wat het delen waard was. Ik vond het vreemd om het niet te delen. Een voorbeeld: vorige week was de straat tegenover ons huis ‘straat van de week’ bij Eigen Huis en Tuin. Dat was natuurlijk leuk om te delen, maar wat nog leuker was: mijn auto was in beeld. Normaal gesproken had ik dit bericht (met iets minder eeuwigheidswaarde, dat wel) direct op Twitter gezet.

Een boek
Na lange tijd las ik weer een boek uit in een week. Dit maal (voor de tweede keer) het boek Is dit echt van U, Heer van Loren Cunningham. Wat o.a. dit boek met me gedaan heeft ga je nog lezen.

Een volle batterij
Het lukt om bijna drie dagen met de batterij van mijn telefoon te doen als ik geen Twitter of Facebook check. Normaal is dit maximaal anderhalve dag.

“O ja, dat weet jij niet”
Een opmerking die ik meerdere keren hoorde was: “O ja, dat weet jij niet, jij hebt natuurlijk een weekje geen sociale media…”. Dat doet me afvragen: kun je anno 2011 nog wel zonder Facebook en Twitter?

Nu is de vraag, wat doe ik ermee in het vervolg? Daar ben ik nog niet helemaal uit. Daarom neem ik nog een weekje sociale media pauze.

Ik snap het namelijk niet. Want waarom verlang ik zo sterk om op allerlei gebieden effectief te zijn en kwaliteit te leveren? Zo sterk, dat als ik al die verlangens serieus neem, ik voor jaren werk heb. Waarom verlang ik meer dan mogelijk is? Welk doel wordt daarmee gediend?

Ik zoek naar een antwoord, maar kan het niet vinden. Prioriteiten stellen is makkelijker gezegd dan gedaan: alles is belangrijk. Ik bedenk het toch ook niet voor niets? Is het om me nederig te houden? Zoiets van: “je bent en blijft een mens van stof, je kan niet alles.” Heeft het te maken met leiderschap? Maar waarom vind ik het dan zo lastig om te delegeren? Of sterker nog: waarom is het zo lastig om partners te vinden die plannen helpen uitvoeren? Stel ik te hoge eisen? Zoek ik niet goed genoeg? En welke dingen vindt God het meest belangrijk? Het zou makkelijk zijn als ik mijn prioriteitenlijstje daarop kon afstemmen. Spreekt God daarover tegen me? Is het dan zo dat ik Zijn aanwijzingen mis? Ik weet het niet. Ik weet het niet.

Mannelijke schoonheid
Het Oude Testament (geschreven in de tijd voor Jezus) kent twee mannen die veel met haar te maken hebben. In 2 Samuël 14: 25-26 wordt gesproken over Absalom, een zoon van David. Er staat: “Nu was er in heel Israël geen man die zo om zijn uiterlijk bewonderd werd als Absalom; van voetzool tot kruin was er niets dat hem ontsierde. Wanneer hij zijn hoofdhaar knipte – hij moest het elk jaar afknippen, anders werd het te zwaar – woog dat wel tweehonderd sjekel volgens het koninklijk ijkgewicht.” In deze tekst, de details mag je vergeten, wordt haar gekoppeld aan schoonheid. Iets wat God niet alleen in vrouwen heeft gegeven, maar ook in mannen.

Mannelijke kracht
Voor een andere man in de Bijbel, Simson heet hij, heeft haar echter nog een heel andere betekenis. Met zijn haar is iets bijzonders aan de hand. Zijn moeder kreeg voordat zij zwanger werd hierover de volgende boodschap: “U zult zwanger worden en een zoon krijgen. Zijn haar mag nooit door een scheermes worden aangeraakt, want hij zal al vanaf de moederschoot als nazireeër aan God gewijd zijn. Hij zal een begin maken met de bevrijding van Israël uit de greep van de Filistijnen.” (Rechters 13:5). Simson is in het verhaal een sterke held, die zijn kracht verliest op het moment dat Delila zijn geheim te horen krijgt en zijn haar stiekem afscheert. Haar wordt hier in verbinding gebracht met (mannelijke) kracht.

Haar heeft betekenis
Misschien denk je: wat is dat nu weer voor een vergelijking? Wat heb je daar als hedendaagse man aan? Het antwoord komt nu. Ten eerste is het niet raar om als man iets te hebben met haar. Het is niet een vrouwelijk trekje of ‘iets voor homo’s’. Haar heeft betekenis. Ten tweede moet ik wel zeggen dat het niet terecht is om haar te koppelen aan mannelijkheid. Dat gebeurt in deze verhalen, maar geldt niet voor ons. Mannelijkheid zit niet in haar, zelfs niet in kracht of uiterlijk. Onze kracht en schoonheid ligt ten diepste namelijk in God. Hij maakte ons en zag dat het goed was.

Identificeren met God
Het is echter lastig om je te identificeren met God. Hij is tenslotte ontzettend groot en ongrijpbaar. Gelukkig is God ons tegemoet gekomen door Jezus Christus naar de aarde te sturen. Hij is Diegene die al onze zwakheden heeft gekend. In Jesaja 53: 7 staat dat Jezus was als een ooi dat stil is bij zijn scheerders. Dat is heel mooi uitgebeeld in de film ‘The Lion, The Witch and the Wardrobe’. Wanneer Aslan gevangen is genomen, worden zijn manen afgeschoren. Hij ligt daar als een klein en armzalig dier. Van zijn kracht is niets te merken. Jezus werd als man ook vernederd, hangend aan een kruis met een lendendoekje en doornenkroon. Maar Hij stond op uit de dood en overwon. In de film heeft Aslan zijn manen terug, Zijn kracht was groter dan ooit.

Zoek het bij Jezus
De Bijbel roept ons op om onze identiteit in Christus te zoeken. Ik denk dat dat ook mag in zoiets praktisch. Christus woont in ons. Overigens in zowel mannen als vrouwen. Hij is onze kracht, maar ook onze schoonheid. In Hem zijn wij overwinnaar. Ligt daar niet onze mannelijkheid?

P.s. Om het verhaal nog gekker te maken: ten opzichte van Jezus zijn we allemaal vrouwelijk. Als christenen worden namelijk we de ‘bruid van Christus’ genoemd. Maar dat terzijde.
P.p.s. Ik ben me ervan bewust dat dit alles heel gek klinkt wanneer je geen christen bent. Klik hier om een filmpje te zien over wat het geloof in Jezus eigenlijk is.

Als geen ander begrijp je de onrust in mij. [...]
Je geeft me de rust die ik als geen ander nodig heb, om te zijn wie ik ben.

Hoe goed past deze tekst als het gaat om iemand die zegt dat je tot Hem mag komen wanneer je vermoeid bent belast? Bij iemand die belooft dat Hij je rust zal geven? Hoe goed past deze tekst bij iemand die waar kan maken wat deze tekst suggereert? Iemand die niet omvalt, maar sterker is dan de dood?

Dit lied, dat tijdens The Passion werd gezonden door Maria (Do), geeft zoveel weer van hoe je als mens verlangend kunt zijn om met Jezus te leven. Zowel als man en als vrouw. En ja, je moet ook erkennen dat je tekortschiet in de tijd die je aan Hem besteed. Je moet erkennen dat je iedere keer weer vlucht. Maar uiteindelijk zoek je Hem toch weer op. Omdat je weet dat Hij jou niet loslaat. Omdat je weet dat Hij èchte rust geeft.

Oké, je moet toegeven dat je het niet zelf bent uit wie dat verlangen komt. Hij is het zelf die je trekt. God. Hij is het zelf die je laat zoeken. Al zou ik het woord verleiden zelf niet zo gauw gebruiken, ze geven wel weer wat ik bedoel: ‘Als geen ander verleid je me om bij je te zijn’. En het is waar. Want niets is beter dan een leven dat verzoend is met God. Op aarde kan de onrust in je en om je heen nog sterk zijn, maar Hij begrijpt je en leidt je.

Er is altijd wel iemand,
maar niemand als Hij. Jezus.

Nog steeds ben ik niet tevreden over deze nieuwe website, maar hij staat toch maar vast online. Ook al zitten er nog fouten in (met name in Internet Explorer).

Speciaal voor PLUS Versteeg maakte ik een website, die volledig gericht is op de winkel in Meerkerk. Zo’n website staat veel dichter bij de klant, dan de algemene website van PLUS. De website wordt bijgehouden door Frans Versteeg zelf, maar af en toe zal ik de website nog eens controleren en aanscherpen, zodat de website representatief blijft.

Bekijk plusversteeg.nl

Of de redenen om af te scheiden nu terecht waren of niet, de scheuring werd een zeer verdrietig feit. Mensen die voorheen met elkaar deelnamen aan verschillende activiteiten, keken elkaar na de scheuring niet meer aan. Daarnaast was er hevige verdeeldheid over het eigendom van gebouwen, begraafplaatsen en vermogen. Wie was nu de eigenaar?

Wat ik tof vind om te lezen, is dat de Protestantse Kerk (ook al was zij rechthebbend) toch gebouwen, begraafplaatsen en vermogen heeft afgestaan aan de Hersteld Hervormde Kerk. Het totaalbedrag daarvan is maar liefst 40 miljoen euro. Ik zie dat als een uiting van bewogenheid die menselijk gezien niet logisch is. De verachting die de commissie bijzondere zorg soms heeft moeten doorstaan, zou al reden kunnen zijn om geen centimeter toe te geven. Als ik dat stukje verdraagzaamheid zie, bevestigt het mij dat de liefde van Christus uiteindelijk toch overwint.

Lees het artikel in ND (wel even inloggen).