Mijn belangrijkste taak bij de website van Ik geloof in Ameide was het schrijven van de teksten. Deze moesten inspirerend en verbindend zijn. Het gebruik van (te) kerkelijke taal moest ik vermijden. Ik mocht zelf bedenken hoe de structuur van de website zou zijn, en welke informatie er op kwam te staan. Dit gebeurde uiteraard wel in overleg met het team. Daarnaast werkte ik ook een aantal interviews uit en maakte ik daar mooie verhalen van. De basisteksten hiervoor kreeg ik aangeleverd vanuit het team.

Door gebruik te maken van de bestaande stijl (logo en achtergrond) en deze te integreren in een bestaand WordPress-theme, heeft de website een unieke moderne uitstraling. In het dorp is de website gepromoot door middel van streetvertising.

De website is te vinden op www.ikgeloofinameide.nl

De flyer is een combinatie geworden tussen een professionele uitstraling met een persoonlijke boodschap. De foto van Aart het Lam zelf moet het gevoel van persoonlijkheid versterken. Hiervoor was het nodig om de huisstijl verder door te ontwikkelen naar aanleiding van het aangeleverde logo. Gelukkig bood het logo daarvoor voldoende mogelijkheden. Om te stimuleren dat de flyer op het prikbord van de potentiële klant terechtkomt, heb ik in het ontwerp ook gebruik gemaakt van een post-it met daarop de tekst: ‘niet vergeten: verzekering regelen (of laten regelen)’. De flyer wordt (lokaal) huis-aan-huis verspreid.

Naast de flyer mocht ik ook een basisontwerp aanleveren voor een nieuwsbrief naar bestaande klanten.

Al enkele jaren schreef ik voor de Hervormde gemeente Ameide en Tienhoven de jongereneditie van deze brief. In 2012 kwam daar ook de versie voor volwassenen bij. Het betreft een fondsenwervende brief namens de kerkrentmeesters.

Naast de tekst van de brief, mocht ik ook de vormgeving verzorgen. Deze heb ik gedeeltelijk laten aansluiten bij de landelijke stijl van de actie. De jongerenversie van de brief heeft een ander ontwerp.

Als je me een beetje kent, zul je begrijpen dat ik dit een tijdje terug nog niet zo had kunnen schrijven. Maar misschien ook niet. Want in theorie wist ik wel hoe het hoort. Of mensen me nu waarderen, loven, of afkraken: wie ik ben is daar niet afhankelijk van. Een verhaal dat ik al jaren vertel.

Next level: ‘Groeien doet pijn’
Het werd hoog tijd voor de volgende stap in vrijheid. Meestal leer je dit soort essentiële lessen op de momenten dat je zelf vastloopt. ‘Groeien doet pijn’ zei een goede vriendin toen we onder andere hierover spraken. En dat klopt maar al te goed. Je zou het kunnen vergelijken met een wijnrank. Dat is de manier waarop het in de Bijbel wordt uitgelegd. Als je meer vrucht wilt dragen, effectiever wilt zijn in het vervullen van je taken, zal er eerst gesnoeid moeten worden. Jezus vergelijkt zichzelf met de wijnstok. “Iedere rank aan mij die geen vrucht draagt snijdt hij weg, en iedere rank die wel vrucht draagt snoeit hij bij, opdat hij meer vruchten draagt.” Als je dit voorbeeld beter wilt begrijpen, moet je er maar eens op googelen.

Voldoen aan verwachtingen
Het patroon dat bij mij gesnoeid moest worden, was dat ik graag wilde voldoen aan verwachtingen. Die van anderen, maar ook die van mezelf. Misschien die laatste wel vooral.     Want het zou me toch op zijn minst moeten lukken om een goed scriptie te schrijven in de daarvoor gestelde tijd. Iedereen is tenslotte van me gewend dat ik alles op tijd afrond, dat ik studeer volgens de daarvoor geldende maatstaven. En bij anderen heb ik ook al de verwachting gewekt dat ik in het najaar weer tijd voor hun projecten zou hebben. En de competenties heb ik toch in huis? Ideeën voor al die projecten heb ik genoeg. 

Tijd als grens
Ideeën genoeg dus. Maar waarom wil ik die eigenlijk ten uitvoer brengen? Nou, dat was niet zo moeilijk: ik geloof in mijn ideeën. Maar dat die ideeën nooit in korte tijd gerealiseerd konden worden was ook wel duidelijk. Wat doe je dan? Tja, dat noemt men prioriteiten stellen. Maar ik weet niet hoe het jou vergaat, maar ‘dooddoener’ is bij mij het eerste woord dat opkomt wanneer ik het woord ‘prioriteiten’ hoor. Waarom eigenlijk?

Ik wil begrepen worden
Prioriteiten stellen betekent dat ik mensen teleur moet stellen. Dat ik niet meer voldoe aan hun verwachtingen. Verwachtingen die ik zelf misschien wel heb gewekt. Maar ja, als het niet kan, kan het niet. Zover was ik inmiddels al wel. En als je dan de moeilijke keus hebt gemaakt om iets af te zeggen of uit te stellen, dan hoop je op zijn minst op begrip. Ik wil dat de ander mijn keuzes begrijpt, aanmoedigt. Of dat nu om prioriteiten gaat of mijn woordkeuze. Dat begrepen willen worden hield me gevangen. Want het zorgde ervoor dat ik eerst uitgebreid mijn keuzes moest uitleggen. Tja, dat kost soms net zo veel tijd als het voldoen aan de bepaalde verwachting zelf. Gevolg: ik kwam er niet uit.

Hoe doet God dat eigenlijk?
Wijsheid van God had ik nodig. Hij kan mijn patronen doorbreken. Mensen kunnen daar een bijdrage aan leveren, maar Zijn woord gaf de doorslag. Ik vertelde aan God dat ik het zo moeilijk vind om niet alles te geven wat ik kan. En Hij gaf antwoord: “Wat dacht je van mij?” O ja, dat is waar ook. God heeft veel meer in zich dan Hij laat zien of voelen. God kan zoveel meer. Hij maakt zijn keuzes om niet alles te doen wat wij van Hem verwachten. Hoeft Hij zich te verantwoorden? Nee, want Hij is God.

Maar hé, als ik in Hem ben, hoef ik dat dus ook niet. Als ik mijn keuzes weloverwogen maak – voor zover dat lukt in overeenstemming met God – ben ik niet afhankelijk van het begrip van anderen voor die keuzes. Als Hij me maar snapt, is het prima. En dat doet Hij. Want God kent mij door en door, beter dan ik mijzelf ken. Dat blijkt maar weer.

Wat een vrijheid.

De tekst van dit nummer zegt genoeg.

Omdat ik ook in de voorgaande jaren de vormgeving en promotie deed van Another Christmas, werd ik in 2011 gevraagd om het artwork te verzorgen van het album. Daarnaast zorgde ik voor andere promotionele uitingen.

Nu, wat is een betere manier om dat uit te zoeken, dan een poging wagen om het een weekje zonder te doen. Even een pauze. Dat daar reden toe is, zegt natuurlijk al genoeg. Want eigenlijk wist ik ook wel dat het niet gezond is om, zelfs als ik al op bed lig, toch voortdurend te checken of er iets nieuws is. Op zoek naar die ene prikkel waar ik enthousiast over in slaap kan vallen. Het maakte me onrustig. Tenminste… Het nam mijn onrust in ieder geval niet weg. Daar zijn betere methoden voor. (Neem de Bijbel bijvoorbeeld, Matteüs 11:28-30).

Ik probeer serieus om te gaan met sociale media. Ik zoek naar het nuttige en vind de tijd die ik erin steek geen verloren tijd. Netwerken is zinvol, en ik deel meestal de dingen die ik ook nuttig vind om te delen. Hoewel het niet een vraag is die ik stel bij het plaatsen van mijn tweets, is ‘Wat doet het met mijn status?’ toch een interessante vraag. Je wilt toch op z’n minst laten zien wie je bent, en wat je te zeggen hebt. Daar wees Harry van de Pol me op in een artikel op cv·nieuws (link). Je twijfels plaats je bijvoorbeeld minder snel. Ook Reinier Sonneveld wees op het thema status in zijn boekje Het goede leven, dat we behandelen bij onze Bijbelkring. En aangezien ik er toch al over dacht om een weekje zonder te doen, laten we het dan maar direct doen. Dan rekenen we wellicht direct af met twee ‘problemen’ tegelijk.

Maar wat zijn de resultaten?

Ontwenning
M’n vingers zijn gewend om op de snelkoppelingen naar Facebook en Twitter te klikken. Dat doe ik dan ook vrij veel. Zowel in Google Chrome als op mijn telefoon. Ik heb de snelkoppelingen dan ook direct verwijderd. Met als gevolg dat ik nu koppelingen aan wil klikken die veel minder boeiend zijn. Dat begin ik na een week af te leren.

Daarnaast kwam ik in de afgelopen week nog steeds het één en ander tegen wat het delen waard was. Ik vond het vreemd om het niet te delen. Een voorbeeld: vorige week was de straat tegenover ons huis ‘straat van de week’ bij Eigen Huis en Tuin. Dat was natuurlijk leuk om te delen, maar wat nog leuker was: mijn auto was in beeld. Normaal gesproken had ik dit bericht (met iets minder eeuwigheidswaarde, dat wel) direct op Twitter gezet.

Een boek
Na lange tijd las ik weer een boek uit in een week. Dit maal (voor de tweede keer) het boek Is dit echt van U, Heer van Loren Cunningham. Wat o.a. dit boek met me gedaan heeft ga je nog lezen.

Een volle batterij
Het lukt om bijna drie dagen met de batterij van mijn telefoon te doen als ik geen Twitter of Facebook check. Normaal is dit maximaal anderhalve dag.

“O ja, dat weet jij niet”
Een opmerking die ik meerdere keren hoorde was: “O ja, dat weet jij niet, jij hebt natuurlijk een weekje geen sociale media…”. Dat doet me afvragen: kun je anno 2011 nog wel zonder Facebook en Twitter?

Nu is de vraag, wat doe ik ermee in het vervolg? Daar ben ik nog niet helemaal uit. Daarom neem ik nog een weekje sociale media pauze.

Ik snap het namelijk niet. Want waarom verlang ik zo sterk om op allerlei gebieden effectief te zijn en kwaliteit te leveren? Zo sterk, dat als ik al die verlangens serieus neem, ik voor jaren werk heb. Waarom verlang ik meer dan mogelijk is? Welk doel wordt daarmee gediend?

Ik zoek naar een antwoord, maar kan het niet vinden. Prioriteiten stellen is makkelijker gezegd dan gedaan: alles is belangrijk. Ik bedenk het toch ook niet voor niets? Is het om me nederig te houden? Zoiets van: “je bent en blijft een mens van stof, je kan niet alles.” Heeft het te maken met leiderschap? Maar waarom vind ik het dan zo lastig om te delegeren? Of sterker nog: waarom is het zo lastig om partners te vinden die plannen helpen uitvoeren? Stel ik te hoge eisen? Zoek ik niet goed genoeg? En welke dingen vindt God het meest belangrijk? Het zou makkelijk zijn als ik mijn prioriteitenlijstje daarop kon afstemmen. Spreekt God daarover tegen me? Is het dan zo dat ik Zijn aanwijzingen mis? Ik weet het niet. Ik weet het niet.